توسعه فردی, مقالات

ترسناک‌ترین چیز دنیا… | شهامت غلبه بر ترس‌‌ها

ترس و غلبه بر ترس

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند تاریکی باشد یا بدتر از آن مرگ باشد و بدتر از مرگ، نیستی باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند صدای غرش رعدوبرق باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند زندان و زندانی باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می تواند لحظات انتظار برای اعدام باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند دستگیرشدن توسط پلیس باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند بیماری باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند تنهایی باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند اصابت یک سیارک باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند طرد شدن از خانواده باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند دیدن یک دایناسور گوشتخوار واقعی باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می تواند یک “کلمه” باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند از دست‌دادن عزیزان باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند ناامیدی باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند نیش حشره تسه‌تسه باشد.

 

ترسناک‌ترین چیزها هرگز تمام نخواهند شد. ترسناک‌ترین چیزها هرگز تمام نمی‌شوند.

ترسناک‌ترین چیزها را بهتر است نادیده گرفت و یا شاید بهتر است به آن‌ها لبخند زد.

اصلا شاید بهتر است ترسناک‌ترین چیزها را در آغوش بگیریم.

بهتر است در ترسناک‌ترین چیزها قدم برداریم؛ کسانی بوده‌اند که شیر را رام کرده‌اند و با نهنگ‌ها دوست شده‌اند. با گرگ‌ها، با مارها و با فیل‌ها همنشین شده‌اند.

تحقیقات می‌گوید اسکن مغزی فیل‌ها در هنگام دیدن انسان همان احساساتی را نشان می‌دهد که یک انسان در برابر حیوان خانگی و دوست داشتنی‌اش دارد.

به آغوش گرفتن یک دایناسور عظیم‌الجثه گوشتخوار به گمانم کار چندان دشواری نباشد. شاید اسکن مغزی یک دایناسور عظیم‌الجثه گوشتخوار هنگام دیدن یک انسان چیزی جز احساسات پاک پدری و یا مادری نباشد.

 

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند یک‌جام زیبا از شراب قرمز با چاشنی زهر باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند آزادشدن یاجوج و ماجوج از بند سرزمینشان باشد.

ترسناک‌ترین چیز دنیا می‌تواند گرسنگی یک کودک باشد… (بخشی از تمرین‌های یک کلاس شگفت‌انگیز)

 

 

غلبه بر ترس

به هرحال همیشه ترس‌ها وجود دارند. همیشه چیزهای بد و آزاردهنده وجود دارد.

به طور کلی دو دسته ترس وجود دارد.

دسته اول ترس‌های که منشا واهی دارند و نشأت گرفته از ترس و توهمات ذهنی و یا دوران کودکیمان است.

دسته دوم ترس‌هایی که منشا آن اتفاقات بد و چیزهای آزاردهنده جهان اطرافمان است.

دسته اول را بهتر است با آن رو‌به‌رو شویم و در آغوشش بگیریم و دسته دوم را نیز بهتر است با آن روبه‌رو شویم و آن را هم به آغوش بکشیم.

راه غلبه بر ترس‌ها همیشه یکی است و آن رویارویی با ترس‌هاست. باید وارد دنیای ترس‌های خود شویم.

چه آن‌ها را در آغوش بگیریم، چه با آنها هم قدم شویم و مسیری را باهم بپیماییم در نهایت دیدار و رویارویی با ترس‌هاست که اهمیت دارد.

 

 

شیوه‌های غلبه بر ترس

راه غلبه بر ترس رویارویی با ترس هایمان است.

شیوه‌های رویارویی بر ترس است که تفاوت دارد.

برگردیم به دسته‌بندی انواع ترس‌ها: دسته اول ترس‌هایی هستند که تنها توهمی توخالی‌اند. بیش‌تر آنها صرفاً وهم‌های به‌جامانده از تخیلات کودکیمان‌اند. چنین ترس‌هایی را باید به استقبالشان رفت و آغوش گرفت.

 

خود من تاریکی را به آغوش کشیدم، یک شب چراغ‌ها را خاموش کردم و خود را در آغوشش رها انداختم.

منتظر بودم تاریکی تمام شیاطین نازیبایش را به سویم بفرستد تا روح مرا تسخیر کنند و خود با بند انگشتان گره‌خورده‌اش به دور گلویم کار را برای آن تسخیرگران نازیبا راحت تر کند.

فریاد از گلویم به بیرون راه نمی‌جست. نمی‌توانستم حتی دستم را به سوی روشنایی دراز کنم، با دست دیگرش جسم مرا هم اسیر خود کرده بود.

 

تمامی این توهمات و آشوب ها در ثانیه‌ای محو و ناپدید شد. نه از شیاطین نازیبا دیگر خبری بود و نه از جثه سنگین تاریکی.

من روشنایی را دیدم. من روشنایی را در تاریکی می‌دیدم. تاریکی آنقدر که فکر می‌کردم سیاه نبود. من می‌توانستم اشیا را در دل آن سیاهی ببینم. دیگر می‌دانستم حتی اگر این ذره‌ی نور هم نباشد و تاریکی محض و مطلق آنجا باشد هرگز شیاطینش را به‌سوی من نمی‌فرستد. او هرگز مرا به دارِ بند انگشتان خویش نمی‌آویزد.

من با تاریکی دوست شدم. از آن پس شب‌ها کنارش می‌نشینم و عاشقانه‌هایم را برایش شعر می‌کنم، او نیز ستاره‌هایش را برایم می‌خواند. ما تا صبح طلوع برای هم می‌خوانیم و از عشق و آرزوهایمان حرف می‌زنیم. راستی من متوجه شدم تاریکی هیچ‌وقت با روشنایی دشمن نبوده است. دشمنی نور و تاریکی افسانه‌ای دروغین است. تاریکی از ازل عاشق روشنایی بوده است؛ گرگ‌و‌میش که می‌شود هنگام آمیزش عاشقانه‌هایشان است.

*چنین ترس هایی را باید کاملاً با آنها رو‌به‌روشد. ترس‌های دسته اول توهماتی پوچ هستند که به محض اینکه با آنها رو‌به‌رو ‌شویم پوچ و خالی بودنشان هویدا می‌شود.

 

 

اما دسته دوم کمی پیچیده تر هستند. آنها گاهی قانون‌های اشتباه، معضلات اجتماعی، حقایق تلخ جامعه یا زندگیمان هستند.

*با این گونه ترس ها هم باید روبه رو شد، اما به شکل دیگری. روش رویایی با چنین ترس‌ها و نگرانی‌هایی یافتن راه‌حل مساله و یا دوری از آن مساله است.

 

 اگر شخصی گرفتار شرایطی آشوب‌ناک شده که در دسته دومِ انوع ترس‌ها و نگرانی‌ها قرار دارد، مثلا دچار گرفتاری و یا معضلی دلهره‌آور شده، بهتر است به‌دنبال متخصص حلِ مساله‌اش باشد و یا اگر کسی را نمی‌یابد بهتر است به متخصص و راهنمای درونش رجوع کند. به همان نیرویی که همیشه از همان ازل هدایتگر و پیش‌برنده ما بوده است.

 اگر شخصی توانایی و تخصصی دارد که می‌تواند ترس‌های دسته دوم را برای دیگران حل کند می‌تواند دستی از دستان خدا شود و راه حل رفع و یا بهبود آن ترس و نگرانی را کشف و یا اختراع کند.

 

دلسوزی بی‌جا نداشته باشیم

همچنین این امکان وجود دارد که شخصی ترس و نگرانی از معضل و یا مساله خاصی را در دل دارد که نه خود درگیر آن مساله است و نه توانایی (تخصص) و یا دغدغه‌ای ویژه (به‌عنوان هدف) برای رفع آن ترس از جامعه و یا دیگران دارد. او فقط نگران است. درچنین شرایط بهتر است کار را به کاردانش بسپارد و شخص گرفتار را به خداوندش، و به جای نگرانی و دلسوزی صِرف، از زندگی و زیبایی‌هایش لذت ببرد.

خود من در چنین شرایطی بارها قرار گرفته‌ام و می‌دانم شخصیت دلسوز داشتن هیچ کمکی که به دیگران نمی کند، خودش را نیز در گرفتاری‌هایش گرفتارتر می‌کند. من به خودم در آن شرایط دلسوز بی‌محتوا می‌گویم که همان دلسوزی غیرمفید و بی‌جاست.

دلسوز بی‌محتوا فقط دل خود را می‌سوزاند. از دور نشسته و گریه می‌کند بدون اینکه قدمی بردارد. بدون اینکه خود در آتش مساله‌ای باشد و یا سطل آبی در دست داشته باشد. نشسته و برای سوختن گرفتارها در آتش، اشک می‌ریزد. او حتی به آتشنشانی هم زنگ نمی‌زند. شاید هم تلفنی ندارد که تماس بگیرد. من او را قضاوت نمی‌‌کنم، اما تنها چیزی که می‌بینم اشک‌های او برای گرفتاری و مسائل دیگران است. درحالیکه یک‌‌جا بی‌حرکت نشسته است، نه برای زندگی خود می‌تواند قدمی بردارد و نه برای دیگران.

 

خود من این دلسوزی بی‌محتوا را بشدت دارم. شاید علتش این است که فراموش کرده‌ام حتی اگر سطل آبی در دستانم ندارم و یا سطلی که دارم برای خاموش کردن آن میزان از آتش کوچک است اما خدایی وجود دارد که سالها پیش چنین آتشی را برای ابراهیم حنیفش گلستان کرده است. شاید فراموش کرده‌ام که باران رحمت چنین خدایی از هر آتشی فراخ‌تر و نیرومندتر است و یک قطره‌اش دریایی در برابر سطل کوچک خالیِ دستانم است.

 

 

فن آخر در مبارزه با ترس‌

فن آخری وجود ندارد. ترس ها همیشه بوده اند، هستند و خواهند بود. نحوه کنارآمدن و مقابله با ترس است که اهمیت دارد. ترس‌های واهی و پوچ را با صلاح شهامت و ترس‌های ناشی از مسائل (بیماری، فقر و سایر معضلات اجتماعی و …) را با پیداکردن راه‌حل مساله و طی کردن روند تکامل و توسعه می‌توان حل کرد. چه خوشمان بیاید چه نیاید دنیا با وجود چنین ترس‌هایی رشد و گسترش یافته و به شکل کنونی خود درآمده است و شکل آینده‌اش را نیز همین گونه رقم خواهد زد.

2نظردر “ترسناک‌ترین چیز دنیا… | شهامت غلبه بر ترس‌‌ها

  1. آنکه ترسید و نشست
    هیچ نیافت جز ترس بیشتر و باختن
    آنکه ترسید و همچنان در دل خطر رفت
    همه چیز یافت و پیروز نبرد لحظه ها شد
    دوستی می گفت: بدبخت خوشحال، بهتر از بدبخت ناراحت است.
    یعنی در اوج ترس و ناامیدی، همچنان باید رفت…

    1. farnaz گفت:

      بسیار زیبا و دل‌نشین
      سپاس از حضور و توجهتون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *