توسعه فردی, مقالات

رشد فردی تا کِی؟

رشد و موفقیت

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم
موجیم که آسودگی ما عدم ماست

همین دیروز (۹۹/۰۳/۲۵) بود که از استاد عزیزم شاهین کلانتری پرسیدم. موضوع رشدفردی را دوست ندارم. دلم می‌خواهد آن را تغییر دهم و موضوعی را دنبال کنم که علاقه واقعی من است. این سوال را در حالی پرسیدم که حتی علاقه واقعی خود را نشناخته بودم و عمیقاً می‌دانستم تا از موضوع رشدفردی گذر نکنم، شناخت و کشف علاقه واقعی امکان ندارد…. «با قدرت ادامه بدید. برای شروع عالی است». پیامی بود که در پاسخ به سوالم از استاد عزیزم گرفتم.

 

خودم را مجاب کردم که بنویسم؛ اگر می‌خواهی علاقه شخصی خود را پیدا کنی باید از این مسیر بگذری. راه دیگری وجود ندارد.

 

حالا دقیقاً می‌دانم این موضوع نه تنها برای هر شروعی واجب است. بلکه بسیار ضروری است که هرکسی در هر زمینه‌ای که فعالیت دارد در کنارش به موضوع رشد و توسعه فردی هم بپردازد.

 

دیگر نمی‌خواهم هیچ‌وقت این موضوع را کنار بگذارم. حتی اگر در کنارش هزاران هزار موضوع دیگر را دنبال کنم. حتی اگر همان علاقه واقعی‌ام که مدت‌هاست در به در در پی آن هستم را بیابم. هرگز نوشتن و پرداختن به موضوع رشدفردی را رها نمی‌کنم.

تا زمانی که زندگی‌ام در جریان است، رشد و توسعه فردی است که به آن معنا می‌بخشد. پس تا زمانی که زندگی‌ام معنایی دارد، در این باره خواهم نوشت.

 

عدم تلاش و یا ننوشتن در این حوزه برای من به معنای ایستایی و سکون روحم است. عدم پرداختن به این موضوع به معنای نداشتن هدف و دچارشدن به یک روزمرگی کسالت‌بار است.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست

 

اهمیت قائل شدن برای رشد فردیِ خود، یعنی هر روز را هدیه گرانبهایی ببینیم که به بهترین شکل ممکن باید از آن بهره ببریم. اهمیت، تمرین و ممارست در حوزه رشد فردی به این معناست که عشق به خویشتنِ خود را در عمل ثابت کنیم.

تعهد و پایداری در این مسیر به این معنی است که تا زمانی که زنده‌ایم هر روز برای خود اهداف جدیدی قرار داده و برای رسیدن به آن تلاش کنیم.

تعهد و پایداری در این مسیر می‌تواند به این معنا باشد تا هر روز برای لذت بردن نقشه‌ای نو ترسیم کنیم.

هر روزمان را با لبخند شروع کنیم.

 

تعهد ماندن در این مسیر یعنی به خود یادآوری کنیم که ممکن است در مسیر زندگی خود با چالش‌ها، مسائل یا بحران‌هایی رو به رو شویم. ممکن است در این چالش‌ها عزت‌نفسمان آسیب ببیند، در چنین شرایطی است که روحیه‌ای که به رشد و توسعه فردی‌اش متعهد است هرگز تسلیم و نا امید نمی‌شود و از تجارب گذشته خود برای ادامه مسیر موفقیت خود گام بر می‌دارد.

 

ادامه و پایبندی به مسیر موفقیت و رشد و توسعه فردی مدال شجاعتی است که از همان ابتدا می‌توان به گردن آویخت و به آن افتخار کرد قبل از اینکه حتی دستاورد به ظاهر قانع‌کننده‌ای کسب کنیم.

 

 

دیگر خود را یک فرد ناموفق نمی‌دانم. من تعریف خود را از موفقیت تغییر داده‌ام. موفقیتِ مرا تلاش‌ها و ایستادگی‌ها و مطالعاتم تعیین می‌کند. میزان موفقیت من را توانایی من در لذت بردن از زندگی‌، برنامه ریزی و قدم‌هایی که به سوی اهدافم برمی‌دارم تعیین می‌کند. موفقیت مرا تجاربم تعیین می‌کند که می‌توانم ساعتها درباره هر کدام از آنها بنویسم.

اگر شما هم مانند من منتظر روزی بودید تا به موفقیت بزرگ برسید و سپس تمام کتاب‌ها و برنامه‌های حوزه موفقیت و رشدفردی را کنار بگذارید و نفس راحتی کشیده و از زندگی لذت ببرید، باید بگویم سخت در اشتباهید. چنین روزی هرگز نخواهد رسید و این به معنای آن است که از مسیر صحیح رشدفردی خارج شده‌اید. اگر به اندازه کافی این مسیر را دوست ندارید و مشتاق نیستید این همان نشانه و زنگ خطری است که می‌گوید احتمالاً یا باید در عقاید خود تجدیدنظر کنید و یا به درستی مسیری که در آن گام برداشته‌اید شک کنید.

 

 

رهرو آن است که آهسته… و پیوسته رود

و گام‌های کوچک بردارد.

برداشتن گام‌های کوچک، صبور بودن و عجله نکردن در مسیر رشد و توسعه فردی به معنای تنبلی و یا بی‌هدفی نیست. بلکه به معنای پذیرش شرایط کنونی خود، طراحی گام‌های کوچک قابل اجرا، لذت بردن از مسیر زندگی و به اندازه کافی زمان‌دادن برای خودشناسی، حرکت، موفقیت و تثبیت موفقیت‌هاست.

لازمه موفقیت پذیرش نقطه کنونی است. هر حرکتی یک مبدا و نقطه آغاز دارد. بدون شروع از نقطه آغاز سفری وجود ندارد. شرایط فعلی شما همان نقطه آغاز ماجراست. هر قدمی هم خود به تنهایی یک نقطه آغاز دارد و یک نقطه پایان. از این رو لازم است با هر قدم شرایط فعلی خود را پذیرفته و متناسب به آن گام برداریم.

برداشتن قدم های کوچک در طول حرکت به سوی اهداف بلندمدت ما را به شناخت بهتری از علایق، روحیات و اهداف واقعیمان می‌رساند.

 

فراموش نکنیم که لذت بردن از مسیر، از رسیدن به اهداف هم مهم‌تر است. بدون لذت بردن از مسیر خیلی زود از ادامه مسیر و دشواری آن دلزده می‌شویم. اغراق نکرده‌ام اگر بگویم دنیا با تمام پیچیدگی‌هایش ساخته شده است تا ما را به تجربه شادی و لذت بیشتری برساند. بهتر است از شادی و البته هدف جهان دور نشویم!

 

برداشتن قدم‌های کوچک به ما فرصت تفکر می‌دهد تا با احتمال بیشتری مسیر درست را انتخاب کنیم و چه بسا سریع‌تر به مقصد برسیم. برداشتن قدم‌های کوچک و پس از آن رسیدن به اهداف و موفقیت‌های کوچک انگیزه و انرژی قدم‌های بعدیمان را تامین می‌کند. باعث می‌شود موفقیت‌های کوچک خود را ببینیم و دست از کمالگرایی افراطی برداشته و خود را در همان شرایط هم انسان موفقی بدانیم.

موفقیت‌های بزرگ از برداشتن قدم‌های کوچک و رسیدن به موفقیت‌های به‌ظاهر کوچک و تثبیت آنها بوجود می‌آید.

 

1نظردر “رشد فردی تا کِی؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *